دل نوشت

خلاصه شيخ را سكري عارفانه دست داد و لانچيكو به دس آماده دفاع همي گرديد. دوستان و شباب اهل علم نيز وي را در طلوع صبح شنبه ۲۸ ارديبهشت سنته ۱۳۸۷ ياري رساندن تا زير آماج نظرات و سئوالات داوران پايان نامه همي تاب اورد. طراحان دكور بر آن بودند كه كراوات و كت پوشش كولاك تري خواهد بود٬ اما از آنجا كه شيخ همي سخت سر است و اهل رسميت نه!٬ وقعي بر آن ننهاد و بر آن شد كه لباس رزم را بپوشد تا مشتي محكم بر آلات استكباري نيز گردد. كار شيخ بر معظلي به نام مكان و مدل هاي مكان يابي بوده است.

ارائه مدلي براي مكان يابي و حل مشكل بشري در راستاي مكان!

توضيحي بر مكان و سير تاريخي و اهميت...!

بعد مدل، مثال عددي رو ميگيم و  خوش اومدين!

سمت راست انتها!: برادر ميثم و برادر سیا از سی آی اِی از  در حال نظارت بر بسته هاي پذيرايي!

سمت چپ ابتدا!: امير در حال هضم صبحانه!

سمت چپ تقريباً انتها: زانيار در حال غوص در مكاني بنام بيني!

عجب مهمه اين مكان هاااا!

سئوال داورها و خيزشي نرم جهت استفاده از لانچيكو!

از راست به چپ: دكتر شهانقي، دكتر ماكويي، خودش!، دكتر آريانژاد، دكتر توكلي

چه پسر كيوتيي!!!، بااستاد راهنماش در حال لاو تركوندن!

نمرش و دادن، بچم ذوق مرگه!

اين متن زيبا رو هم از "لئوبوسكاليا" اول پايان نامه ام گذاشتم: هنوز نمي دانم منظور از فردي تحصيلكرده چگونه شخصي است اما يقين مي دانم اين امر به سالهايي كه فرد رسما محصل بوده است بستگي ندارد. اگر ما مهارتهاي بقا، حسن ارزش و شاٌن انساني، شايستگي قدرداني از زندگي و توانايي بخشيدن و دريافت عشق و دانش و چگونه استفاده كردن از عمر خود را فرا نگيريم و مصمم نشويم كه هنگام ترك دنيا آن را جاي بهتر از آنچه بود بسازيم مردي نيم تحصيلكرده خواهيم بود.! 

   امروز بی اختیار فیلم زندگیم جلو چشمام اکران شد. یاد دوران بچگی ام افتادم٬ یاد شیطونی هام٬ یاد سماجتم توو کارها٬ یاد اون مداد رنگیایی که واسشون از روش کودکانم واسه بدس آوردنش تلاش کردم و بابا درست طلب کردن رو بهم یاد داد. از جایزه ثلث اول کلاس اولم٬ از مدرسه و عشق خوردن آلاسکا٬ از تفنگ بازی های زنگ تفریح٬ از شلوار جین هایی که روو زانوش همش پاره میشد٬ از توپ فوتبال دو لایه و گل کوچیک٬ از دکتر امیدی خدابیامرز و گچ گرفتن دست و پای شکستم٬ از آقا فرخ که لاستیک دوچرخمونو با ۲ تومن باد می زد٬ از چن تا از معلمام که توو قید حیات نیستن٬ از اولین باری که پارک بازی رفته بودم٬ از سخت گیری های بابا توو یادگیری انگلیسی و هنر٬ از اون مدار های مبتدیانه ای که با یه لامپ چندتا قوه می بستم و حس می کردم توو ازمایشگاه بل هستم٬ از مسجد مهدیه و اندیشه های مذهبی٬ از مسابقات فوتبال مدرسه و دعوت شدن به تیم شهر٬ از بچه های کوچه که هیچ کدوممون دیگه اونجا نیستیم٬ و خبری از معرفت هم نداریم(چون بزرگ شدیم!)٬ از مسابقات خطاطی و اول شدن توو ایران٬ از کنکور و پشتش٬ از دوره لیسانس و دنیای شناخت ناشناخته ها٬ از شب بیداری های توو خونه میثم و بحث های بی نتیجه٬ از شب های امتحان و گلهای دقیقه نود٬ از اون سفر مشهد و عهد و پیمونام٬ از حج و اون طواف آخر٬ از دکتر طبری و تاثیرش٬ از اولین دعوتنامه واسه سخنرانیم توو ایرلند که تا صبح از ذوق نخوابیدم٬ از اولین سخنرانیم توو امارات و سفر با استادام٬ از خبر قبولی فوق بدون کنکور٬ از نرفتن سوئد و موندن توو ایران٬ از دعاهای مامان واسه کارام٬ از شب نخوابیدن های توو فوق٬ از سنگ صبوریهای الی٬ از رویای معدل بالای ۱۸ تا رسیدن بهش٬ از کمک های مجید و سیمین٬ از خبر چاپ شدن اولین مقاله ژرنالیم٬ از بورس سفر اسپانیا و داستان نرفتن٬ از زندگی دسته جمعی و شب های سخت تنهایی٬ از پول توو جیبی و جیبهای سوراخ٬ از امتحان تافل کیش و جی مت دبی و هتل هندیها٬ از قرار دفاعی که از پایان نامم تا چن روز دیگه انجام بدم٬ از ایمیل های پذیرش و رد دکتری و لحظه های مصاحبه٬ و از سفر تحقیقاتیم به فرانسه و تحویل بازار سفارت ... . 

 چه ساده زندگی مون در حال گذره و چه آرام اون چیزایی که روزی بعنوان رویا نیگاش می کردیم٬ بدس می اریم و از کنارش رد می شیم. روزی آلاسکا مکیدن مهمترین لذتم بود و امروز فلان موقعیت توو فلان دانشگاه! جدای از آرمانم٬ این روزها واسم این مهمه که از آنچه هستم لذت ببرم و در جریان زندگیم  عاشقانه دست لحظه ای رو به انگشتای لحظه دیگه برسونم٬ حس می کنم ایجوری زندگی به همون لذت نقاشی با مداد رنگی هاییه که بابا واسم خریده٬ اینجوری با رود زمان جاریترم!