دل نوشت

نمی دونم  این روزا چه خبره. اما فکر کنم این انرژیه یه رابطه های خاصی هم با شلوغ شدن سر (از نظر حجم کار منظورمه٬ نه رویش مو اون که اوضاعش مرخصه و چند تا شوید بیشتر نمونده) ایجاد می کنه. توو عرض دو-سه روزی چیزایی مث: یه پیشنهاد واسه قبول مسئولیت کنفرانسی که توو دانشگاه در مورد کارافرینی هست و حدودا  ۴ ماه دیگه باید برگزار شه٬ یه همفکری رو یه کار تحقیقاتی بچه ها که موضوع بکری هم به نظر می اد٬ یه همکاری واسه بستن پایان نامه ارشد یکی از بچه های عمرانی و یکی دو تا کار کوچلو دیگه. همه شون خوبن و بالقوه مثبت٬ اما حس می کنم مسئولیت زیاد قبول کردن هم ممکن ادم رو از مسیر هدف هاش دور کنه. البته می تونه حس خوب مفید بودن رو هم بده! نمی دونم نظر تو چیه؟

نگاه عاقلانه: بچه بشین درست رو بخون!

نگاه مهربانانه: درست رو بخون گلم!

خودم: تلاش میی کنییییم! هرچی بیشتر تلاش کنی بیشتر یاد می گیری٬ درستم باز بخون که فردا نزنی توو سرت هیچ کی نیست که مربا بهت بده بابا.

                                                

Impossible is always untried!

Do you really believe it? Measure your daily actions; When do you fear to doing something?

To who dose not believe these words: I would like call your attention to Victor Hugo’s statement about dreams and its roll in the success. He said that “There is nothing like a dream to create the future”. So start to build it my fiends. Do not hesitate for dreaming; do not be in debt to want big things, life give you all you want. Just think about your present position, it is for your yesterday’s dreams, so try to enhance your position. Ye,   it is your life which like a white page; throw all the paint on it you can and build what do you want. Let’s start and dream.

                                   

زندگی تصویر سه کلمه ست: خندیدن٬ بخشیدن و فراموش کردن. پس بخند٬ ببخش و فراموش کن.

امشب یه تفاعل به حافظ زدیم و به قول بچه ها آیینه دل در ابیات ماسوا دیدیم. حافظ هم عنایتی کرد و چنین گفت:

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم                         لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم

دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو                                   که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقه راه کن ای طائر قدس                                که دراز است ره مقصد و من نو سفرم

ای نسیم سحری بندگی من برسان                            که فراموش مکن وقت دعای سحرم

راه خلوتگه خاصم بنما تا پس ازین                               می خورم با تو و دیگر غم دنیا نخورم

خرم آن روز کزین مرحله بر بندم بار                               وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل                              دیده دریا کنم از اشک و در و غوطه ورم

                                       پایه نظم بلند است و جهانگیر بگو

                                       تا کند پادشه بحر دهان پر گوهرم. 

صبح که بیدار میشی با یه کوه انرژی و کلی سر حال و تریپ سلف ماتیویت میزنی توو کار درس و مشق و دغدغه های روزانه. خدا نکنه که کاری بیرون داشته باشی٬ اونوقته که کلا میشه گفت سر کاری و واسه گذر که چه عرض کنم واسه بطلان زمانت باست خونسرد باشی و گرنه باید به دوستان امین آبادی یه سری بزنی (دیوونه خونه امین آباد منظورمه)

امروز صبح بعد یه ورزش نرم و یه صبحونه پر ملات٬ زدیم توو کار درس و مشق و به طرفت العینی سه ساعتی بگذشتندی و  وه که بسی زود گذشت خشنود و خرسند که اییوول بر طبق برنامه چه خوش عمل کردندی روانه دانشگاه برای صرف قوت شدمی. چشمتون روز بد نبینه که هر کاری که خواستم انجام بدم ظاهرا تیک بلاکش خورده بود و کار از کار نمی گذشت٬ به موارد ذیل عنایتی کنید تا ببینی راست میگم یا نه:

۱) رفتیم سلف٬ اما غذای روز فروش ارائه نمی شد آخه ۳ دقیقه دیر رسیده بودم. (از مظاهر ارزش زمان در ایران)

۲) رفتیم بوفه٬ کلیه ساندویج ها و سگ پزها ۲۰ دقیقه دیگر ممکن بود طبخ شن! (از مظاهر برنامه ریزی و ارائه خدمت بموقع در ایران)

۳) رفتیم حواله جایزه مون رو بگیریم٬ ساعت ۲.۱۵ امور مالی دانشگاه درش قفل بود٬ ملت رفته بودن جشن ولایت!.

۴) رفتیم بانک تجارت دانشگاه پول واسه دوره زبان بریزم٬ رو سر درش نوشته بود شنبه ها تا چهارشنبه ها از ۸ تا ۳ باز است٬ ساعت ۲.۳۰ بود و روز یکشنبه اما بانک تعطیل بود!

۵) رفتیم دفتر خلاقیت ٬ یه نامه درخواست داده بودم٬ بعد از ۲ هفته همچنان رئیس مطبوع امضا نکرده بود!

۶) شاکی و ناراحن٬ از دانشگاه با مهدی اومدیم بیرون واسه تاکسی منتظر موندیم٬ حالا حالت عادی با ازای هر مسافر ۲.۵ ماشین توو روزای قبل بود٬ امروز همه مسافرکش ها تک سرنشین حالشو می بردن.

۷) به پیشنهاد مهدی گفتیم تریپ چارلی چاپلین٬ یه بار هم با اتوبوس بریم و ملت و دریابیم٬ اقا داد و بیداد واسه این که یکی به راننده می گفت در و بزن٬ راننده هم با خودش در گیر شده بود و نمی دونم به کی فحش می داد! (واسه من تا ته مسیر جای سئوال بود که چرا راننده در و باز نمی کرد)

به کلیه عناصر فوق باد و بوران رو هم اضافه کنین. یاد یه ایمیل افتادم از مرکز امار ایران که می خواست یه سری واقعا تحقیق کنن که چرا آمار سکته و خود کشی و مرگ و میر بالاست. احتمالا توطئه اسکباره.

                                         

پی نوشت: این متن قشنگ رو یکی از دوستان قدیمی اخر شب واسم SMS   کرد. با ارزوی موفقیتش توو کنکور ارشد.