این روزا جنب و جوش زیادی توو آدمای دور و برم 
(یا اونایی که به اصطلاح زنده دلند) هست٬ همه از هم می پرسن واسه ولنتاین چی خریدی؟٬ شب شام کجا می ری؟ و ... کاری به تاریخش که ۲۶ بهمن (روز ولنتاین غربی ها) و ۲۹ بهمن (ولنتاین باستانی خودمون) ندارم (سایت زنده رود رو یه نگاه بندازین). ماهیتش خیلی قشنگه که توو روزِ خاصی آدم به بهتریناش گل و هدیه بده (
بد فکر نکنین که چند عشقی هستم!!! من هنوز عاشق نشدم٬ چه برسه به چند عشقی بودن
)٬ علاوه بر این اصلا مهم نیست که گل رزت رو به یه غیر همجنست بدی (گیر ندین بابا! به خدا منظور بد ندارم
). مهم اینه که محبت می کنی٬ آدمای دور و ورت رو دوست داری و تمایل داری که دوست داشته بشی و از این لحظه های قشنگ٬ خاطرات موندنی واسه خودت بنیاد کنی. ماجرای منم توو این ایام٬ مث دو بیتی خیام که میگه:
ای دلبر ما مباش بی دل٬ بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل٬ بر ما
نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما
یا دل بر ما فرست یا دلبر ما
رو همین حساب٬ وصف الحال ایام ما با نگاه کردن به این فسقلی و خوندن متن زیرش کاملا مبرهنه!
ایشالا هممون توو مسیر زندگی٬ به عشق واقعی و همراه صمیمیون برسیم (قیف نیاین 
خدا از دلاتوون خبر داره که چه آشوبیه٬ بگو آمین).
