دل نوشت

زندگي، مثل يك قطاره، يك قطاري كه گاهي تند ميره و گاهي هم كند. گاهي از مناظر زيبا ميگذره و گاهي هم ...

مسافراي اين قطار خودمونيم، هر چند وقت هم ايستگاه عوض ميكنيم. يكي توو ايستگاه كنكور پياده ميشه، يكي سوار قطار دانشگاه ميشه.

يكي ايستگاه عوض نمي كنه و يه راست ميره تا ته ايستگاه دانشگاه، يكي هم يه ايستگاه پياده ميشه كه كار كنه و پي زندگي شو از اين ايستگاه مي گيره. همه هم مي تونن ايستگاه عوض كنن و به هر مسيري كه مي خوان برن، اما زمان ثابت نيست و دائم در حال گذره.

چيزي كه مهمه اينه كه هممون اگر ايستگاهي رو مطلوب بدونيم هرچي بها داشته باشه ميديم تا بهش برسيم. اون چه مهمتره اينه كه ايستگاههاي زندگي مهم نيست، بلكه مقصد نهاييه كه آدما رو از هم متمايز مي كنه!.